குருவின் அருளினால் — கந்த குரு கவசத்தின் எளிமையான விளக்கம் 3
பாடல் வரிகள்:
அமரத் தன்மையினை அனுக்ரகித் திடுவாயே வேலுடைக் குமரா;
நீ வித்தையும் தந்தருள்வாய் வேல்கொண்டு வந்திடுவாய்;
காலனை விரட்டிடவே தேவரைக் காத்த திருச்செந்திலாண்டவனே;
திருமுருகன் பூண்டியிலே திவ்யஜோதியான கந்தா;
பரஞ்ஜோதியுங் காட்டி பரிபூர்ண மாக்கிடுவாய்;
திருமலை முருகா நீ திடஞான மருள்புரிவாய்;
செல்வமுத்துக் குமரா மும்மலம் அகற்றிடுவாய்;
அமரத் தன்மையினை அனுக்ரகித் திடுவாயே
இங்கு “அமரத் தன்மை” என்றால்
பிறப்பு – இறப்பு இல்லாத நிலை,
அதாவது மோட்சம்!
இறப்பு இல்லாத நிலை என்றால் உடல் அழியாது எனப் பொருள் அல்ல.
இந்த உடல் மண்ணில் புதையவோ, தீயில் கலந்து போகவோ செய்யவேண்டும் —
அது இயற்கையின் நீதி.
ஆனால் அந்த உடலுக்குள் உள்ள ஆன்மா — அது மரிக்காது.
அது அதன் கர்ம வினைகள் (செயல்கள், எண்ணங்கள்) படி அடுத்த பயணத்தைத் தொடங்கும்.
🔹 மரணத்தின் போது நடக்கும் உண்மை நிலை
உடலை விட்டு ஆன்மா நீங்கும் பொழுது,
அது புண்ணியமும் பாவமும் சேர்ந்த வினைப் பலனை ஏந்திக்கொண்டு செல்கிறது.
அப்போது காலன் (எமதர்மராஜா) மற்றும் அவரது தூதர்கள் ஆன்மாவைப் பற்றி எடுத்துச் செல்கின்றனர்.
அது எளிய பாதை அல்ல —மிக கடினமான பாதை. கருடபுராண்ம் கூறுவது போல் இனிமையானதல்ல,
ஆனால் அமரத்துவ நிலையை அடைந்த ஆன்மா —
அதாவது பிறவா பெருநிலையை அடைந்தவன் —
அவரை காலனும் அவனது தூதர்களும் தொட முடியாது!
அவரது ஆன்மா இறைவனின் அருள் இணைந்த ஒன்று!
அது மீண்டும் பிறவிக்குச் செல்லாது.
இதைத் தான் “மரணம் எல்லாம் பெருவாழ்வு” என்று சொல்லுகிறார்கள்.
அதாவது, உடலின் மரணத்திற்குப் பிறகு ஆன்மா
முழுமையான விடுதலையை பெறுகிறது.
சிவ தூதர்கள் வரும் நிலை
இவ்வாறான மோட்ச நிலையை அடைந்த ஆன்மாவை,
இனி எம தூதர்கள் (மரணத்தின் தூதர்கள்) அழைத்துச் செல்ல மாட்டார்கள்.
அதற்கு பதிலாக
சிவனின் தூதர்கள் — அந்த ஆன்மாவை அழைத்துச் செல்வார்கள்.
இது மரணமல்ல —
மரணத்தைத் தாண்டிய பெருவாழ்வு.
இது தான் அமரத்துவம்.
“வேலுடைக் குமரா; நீ வித்தையும் தந்தருள்வாய்” —
இங்கு “வித்தை” என்ற சொல்லுக்கு சாதாரண கல்வி அல்லது திறமை என்று அர்த்தமல்ல.
இது உண்மையான ஞான அறிவு, அதாவது
“ஆன்மாவை அறிந்து இறைவனுடன் ஒன்றுபட வைக்கும் உள்ளார்ந்த அறிவு.”
அதைக் புரிந்து கொள்ளக்கூடிய பக்குவம் —
அதாவது மனத் தெளிவு, பணிவு மற்றும் இறைவன் அருள் பெற்ற நிலை —
அதையே தந்தருள்வாய் என்று வேண்டுகிறார்.
“வேல்கொண்டு வந்திடுவாய்; காலனை விரட்டிடவே” —
அதாவது, முருகனின் அருள் மற்றும் ஞானம் நமக்கு கிடைத்தவுடன்
காலன் (மரண தேவன்) நம்மை அண்ட முடியாது.
அந்த ஞானத்தின் வேல் அனைத்துக் கர்ம பிணைப்புகளையும் வெட்டி விடும்.
ஞானம் வந்த இடத்தில் மரணம் இல்லை.
அது ஆன்மாவை நித்திய ஒளி நிலைக்கு உயர்த்தும்.
“பரஞ்ஜோதியுங் காட்டி பரிபூர்ண மாக்கிடுவாய்” —
இங்கு முருகன், நம்முள் மறைந்து இருக்கும் **பரஞ்ஜோதி (உயர்ந்த ஒளி)**யை காட்டுகிறார்.
அந்த ஜோதி நம் இதயத்தில் இருந்தும், மாயை என்னும் இருளால் மறைந்துள்ளது.
முருகனின் அருளால் அந்த இருள் அகன்றவுடன்
நாம் நம்முள் இருக்கும் தெய்வீக ஒளியை அறிந்து கொள்கிறோம்.
அதுவே மோட்ச நிலை —
பிறவா பெருநிலை, பூரண அமைதி,
“பரிபூர்ண நிலை” எனப்படுவது உடல் தாண்டி ஆன்மாவை உணரும் நிலை.
Comments
Post a Comment